Έγραψε ένα από τα βιβλία του φετινού καλοκαιριού… η Ρένα Ρώσση – Ζαϊρη
μιλάει στην «Όμορφη Πόλη» για τα «Δυο Φιλιά Για Την Αμέλια», για παλιότερα βιβλία της και για την ζωή
της… μέσα και έξω από τις σελίδες των βιβλίων! Με χαρές και με λύπες που λυτρώνουν...
Συνέντευξη στον Γιώργο Σταυρακίδη
(g.stavrakidis@gmail.com)
Ξεκινάω με το καινούριο σας βιβλίο, «Δυο Φιλιά για την Αμέλια»… πείτε
μου λίγα λόγια γι’ αυτό το βιβλίο σας
Θέλησα να μιλήσω για την
αγάπη που είναι σαν την αλφάβητο. Πρέπει να έχεις κάποιον κοντά σου για να στη
συλλαβίσει από την αρχή. Γι’ αυτό και βούτηξα στην ψυχή μιας γυναίκας που έγινε η πιο
διάσημη, η πιο αγαπημένη Ελληνίδα ηθοποιός.
Τη στιγμή που πήρε την πρώτη
της ανάσα, στην Αθήνα, κάπου κάπως, ένας νάρκισσος ξεπρόβαλε το κεφαλάκι του
από το χώμα
«Σήμερα ήρθε στον κόσμο μια
κούκλα με μενεξεδιά μάτια!» φώναξε ο μαιευτήρας όταν την πρωτοαντίκρισε.
Ο μόνος που ξίνισε τα μούτρα
του, ήταν ο πατέρας της. Λαχταρούσε έναν γιο.
Η Λου μεγαλώνει και απαιτεί
να της κάνουν όλα τα χατίρια. Κι έρχονται στη ζωή της τα πρώτα φλερτ, τα πρώτα
όνειρα. Πασπαλισμένα με την αστερόσκονη του εγχωρίου Χόλιγουντ, μια και θεωρεί
τον εαυτό της νεότερη Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Στόχος της να τα καταφέρει. Με όποιο
τίμημα.
Και τα καταφέρνει. Και
γίνεται η πιο διάσημη, η πιο αγαπημένη Ελληνίδα ηθοποιός. Συμμετέχει σε
διεθνείς διαγωνισμούς, τη βραβεύει η ίδια η Σοφία Λόρεν. Είναι νέα, είναι
πανέμορφη, ολόκληρη η Ελλάδα υποκλίνεται στα πόδια της.
Πρωταγωνιστεί στο Εθνικό
θέατρο αλλά και στην Επίδαυρο, στο Ελεύθερο θέατρο, αλλά και στον κινηματογράφο
και στην τηλεόραση.
Από το κρεβάτι της περνούν
διάσημοι σκηνοθέτες και ηθοποιοί. Άντρες που φαντάζουν θεοί του Ολύμπου μα και
άντρες της διπλανής πόρτας.
Όλοι την ερωτεύονται, όλοι.
Ίσως να φταίνε τα μάτια της, που είναι μενεξεδένια. Ώσπου γνωρίζει τον κηπουρό
της καρδιάς της. Η αντιπάθεια. Ο θυελλώδης έρωτας. Η χημεία του. Και έρχεται
στον κόσμο, η κόρη της η Αμέλια.
Τρέχει ανάμεσα σε λιβάδια με
εκατοντάδες μικρούς λαμπερούς ήλιους, η Λου. Προσπαθεί να στραφεί προς το φως
όπως και εκείνοι, αναζητά την αγάπη. Μόνο που δεν ξέρει τι είναι η αγάπη. Μόνο
που ο έρωτας λιώνει. Όπως το παγωτό. Σταλιά τη σταλιά.
Και τότε χώνεται στη ζωή της
ο Μένιος. Μα και ο γιος του θεού Απόλλωνα.
Ο πρώτος είναι μεγάλος σε
ηλικία. Είναι πλούσιος. Την αηδιάζει. Μπορεί να την αναδείξει ακόμα
περισσότερο. Τον παντρεύεται. Γιατί τα διαμάντια είναι οι καλύτεροι φίλοι της
γυναίκας.
Τον δεύτερο, τον ακουμπούν
στην αγκαλιά της εκείνες οι μαγεμένες ώρες ανάμεσα στη νύχτα και τη μέρα,
εκείνη η παράξενη ομίχλη της Μυκόνου. Μικρός θεός, μαυρισμένος από τον ήλιο, με
αμυγδαλωτά μάτια και ξανθά, κατάξανθα μαλλιά
Σκλάβοι της γίνονται και οι
δύο αυτοί άντρες. Και έρχονται στον κόσμο, τα δίδυμα παιδιά της. Η κόρη της η
Κάσι. Και ο γιος της ο Θοδωρής.
Ο γιος της, το μεγαλύτερο
όνειρο της ζωής της, έχει τσακισμένες τις φτερούγες του…
Μα η Λου, αντέχει. Βρίσκει
παρηγοριά σε έναν άντρα πολύ μικρότερό της, άβουλο πιόνι στα χέρια της, τον
Ηλία.
Μέχρι που ο Μένιος ο σύζυγός
της, βρίσκεται δολοφονημένος…
Υπήρξε κάποιο
ερέθισμα για να γραφτεί;
Σαστίζω όταν αντικρίζω
ανθρώπους που στα μάτια τους λάμπει ο ναρκισσισμός, που ζουν και κινούνται και
δρουν αποκλειστικά και μόνο με γνώμονα το συμφέρον τους. Βούτηξα σε βαθιά άπατα
νερά για να τους καταλάβω, για να εξηγήσω τη συμπεριφορά τους. Χώθηκα στην
παιδική ηλικία της ηρωίδας μου. Στην ηλικία που διαμορφώνεται η προσωπικότητά
μας, που χτίζεται ο ψυχικός και ο συναισθηματικός μας κόσμος.
Έφταιγε άραγε εκείνη για το
πώς ζούσε, το πώς συμπεριφερόταν; Ή μήπως ευθύνονταν τα παιδικά της χρόνια; Τα
χρόνια που την είχαν απορρίψει, που δεν ήταν κοντά της οι γονείς της;
Συνειδητοποίησα πως δε
χρειάζεται να υπάρξουν τραυματικά γεγονότα στη ζωή ενός παιδιού για να αποκτήσει
αρνητική εικόνα για τον εαυτό του. Αρκεί μια αρνητική ψυχολογική ατμόσφαιρα
μέσα στο σπίτι, αρκεί η στάση μας
απέναντί του. Και τότε μέσα στην ψυχή του συσσωρεύονται δυσάρεστα συναισθήματα. Η ενοχή,
ο φόβος, ο θυμός, η θλίψη. Κι αυτά τα συναισθήματα μπορεί να το οδηγήσουν στο
να αγαπήσει λανθασμένα τον εαυτό του, να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο- νάρκισσο.
Υπάρχουν ήρωες σε αυτό το βιβλίο που αγαπάτε
ιδιαίτερα;
Αγαπώ τον Άρη,
τον πατέρα της Αμέλιας. Τον έπλασα ιδανικό πατέρα.
Αγαπώ τον
Θοδωρή, τον γιο της Λου, με τη μοναδικότητά του, την πίστη του στη ζωή, την
πάλη του με την αρρώστια του από την οποία κατάφερε να βγει νικητής.
Αγαπώ και την
Αμέλια, την τρυφερή μου Αμέλια, που ακολουθεί τον δρόμο της αγάπης, που
πλημμυρίζει τους γύρω της τρυφερότητα και αισιοδοξία.
Είστε ένας άνθρωπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε γύρω
από βιβλία. Ήταν μονόδρομος τελικά η συγγραφή;
Η γραφή είναι η
ανάσα μου, είναι το πάθος της ζωής μου. Μπορεί να φταίει που γεννήθηκα μέσα στα
βιβλία, που ο πατέρας μου με έμαθε να αγαπώ το διάβασμα, που έχασα τη μητέρα
μου σε μωρουδιακή ηλικία. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως ναι, είναι
μονόδρομος για μένα. Είναι ανάγκη!
Τρελαίνομαι να ψυχογραφώ τους ανθρώπους. Να μεταμορφώνομαι σε ντετέκτιβ, να
βουτάω στην προσωπικότητά τους, να ανακαλύπτω τα συναισθήματά τους. Κάθε φορά που
γράφω ένα βιβλίο καταθέτω, θέλοντας και μη, πολλές προσωπικές μου εμπειρίες. Δε
γίνεται αλλιώς.
Κάθε βιβλίο
γεννιέται μέσα μου, είναι κομμάτι του εαυτού μου. Προσπαθώ να ρουφήξω κάθε τι
γύρω μου, να αφουγκραστώ αξίες ζωής. Κι ύστερα ο κόσμος ο πραγματικός ενώνεται
με τη φαντασία, τις εμπειρίες, τις χαρές και τους πόνους της ζωής μου. Κάπως
έτσι αρχίζει να δημιουργείται σιγά σιγά κάθε μυθιστόρημά μου.
Πιστεύω πως όταν
γράφεις ρουφάς τα θαύματα της ζωής, τα μετουσιώνεις και τα προσφέρεις με τη δική σου προσωπική
σφραγίδα, με τη δική σου ανάσα ψυχής.
Τα παιδικά σας χρόνια είχαν μέσα τους φανταστικές
ιστορίες;
Η παιδική μου
ηλικία ήταν πληγωμένη. Γιατί προτού προλάβω να
γνωρίσω τη μητέρα μου, εκείνη έφυγε για ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό… Για πολλά
χρόνια, στην προσπάθειά μου να νιώσω τη μητρική αγάπη και την ασφάλεια, που
τόσο μου έλειπε, έκλεινα τα μάτια και έφτιαχνα με τη φαντασία μου μια μαμά για
μένα, μια ολοζώντανη μητέρα που με αγκάλιαζε σφιχτά, που μου έφτιαχνε τηγανητές
πατάτες, που με φιλούσε συνέχεια.
Έκανα δηλαδή
συνεχείς ασκήσεις φαντασίας. Γεννιόνταν μέσα μου κάθε μέρα ατελείωτες
φανταστικές ιστορίες. Μονάχα έτσι μπορούσα να αντεπεξέλθω στην καθημερινότητά
μου, μια καθημερινότητα χωρίς την αγάπη και την ασφάλεια της μητρικής αγκαλιάς.
Μέχρι που τα συναισθήματα άρχισαν να «ξεχειλίζουν» από μέσα μου, μέχρι που
βρήκαν τελικά διέξοδο στο χαρτί και τις λέξεις.
Μια
μέρα, έτσι εντελώς φυσικά, άρχισα να γράφω. Kαι
μέχρι σήμερα δεν έχω σταματήσει...
Η επαφή σας με τον κόσμο στις παρουσιάσεις βιβλίων που
κάνετε σε πόλεις της Ελλάδας, είναι κάτι που απολαμβάνετε;
Γεμίζω
αισιοδοξία, χαμόγελα καρδιάς, αγκαλιές και φιλιά! Με πλημμυρίζει η αγάπη των
φίλων αναγνωστών μου. Γεμίζω τις μπαταρίες της καρδιάς μου, παίρνω κουράγιο,
παίρνω δύναμη για να βουτήξω ξανά στη θάλασσα της γραφής. Η συναισθηματική
ανταπόκριση των αναγνωστών μου είναι ένα από τα μεγαλύτερα βραβεία της ζωής μου!
Έχετε γράψει για παιδιά, έχετε γράψει για ενήλικες…
έχετε γράψει όμως το 2010 κι ένα εξαιρετικό οδηγό για γονείς που θέλουν να
μεγαλώσουν ευτυχισμένα παιδιά… πείτε μου λίγο γι’ αυτό και πώς προέκυψε…
Είμαι χρόνια
κοντά στα παιδιά. Εκείνα με έμαθαν να γράφω με το μελάνι της καρδιάς μου, να
είμαι αληθινή, να βουτάω στα συναισθήματα μου, να κάνω ανατροπές, να παίζω με
την ίδια τη ζωή, γράφοντας. Τρέχω σε σχολεία και σε βιβλιοπωλεία, έρχομαι συχνά
σε επαφή με τα μικρούλια μου και τους γονείς τους. Και έβλεπα πόσο άγχος έχουν
για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Έτσι αποφάσισα να γράψω το βιβλίο
«Επάγγελμα Γονέας; Πανεύκολο!» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, για να
απαντήσω στα τόσα και τόσα ερωτήματα που τους απασχολούν:
Τι πάει να πει
μεγαλώνω σωστά ένα παιδί; Και ποια είναι η ιδανική οικογένεια;
Θέλησα να τους
εξηγήσω πως και ο καλύτερος γονέας ακόμα κάνει λάθη. Πολλά λάθη.
Γιατί είναι
άνθρωπος.
Αυτό το βιβλίο
πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα βοηθάει να διδάξουμε στο παιδί την αγάπη. Να το
μάθουμε να αγαπάει τον εαυτό του. Να προσπαθούμε να επεξεργαζόμαστε τη
συμπεριφορά του κι όχι να τη διορθώνουμε.
Δεν υπάρχει όμως μαγική συνταγή για τους γονείς. Συνταγή με την οποία
θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα παιδιά τους σε αυτό τον δύσκολο αγώνα της
ενηλικίωσης, στον αγώνα να αγαπήσουν και να παραδεχτούν τον εαυτό τους με όλα
τα προτερήματα και
τα ελαττώματά του.
Υπάρχει μονάχα σεβασμός στα συναισθήματα του παιδιού τους, θετικά ή
αρνητικά. Υπάρχει μονάχα η ελευθερία να του επιτρέψουμε να νιώσει ποιο είναι,
να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του, επιτρέποντάς
του να διαφέρει από μας.
Θέλησα να αγκαλιάσω τους γονείς, όλους τους γονείς, με αυτό το βιβλίο
μου, να σταθεί δίπλα τους, φύλακας άγγελός τους, στο μεγάλωμα των παιδιών τους.
Θέλησα να καταθέσω όλη την εμπειρία που έχω και εγώ με τα παιδιά, ως μητέρα, ως
παιδαγωγός, ως συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Εύχομαι να τα κατάφερα, εύχομαι να
βοήθησα έστω και ένα παιδί. Θα είναι σπουδαίο κάτι τέτοιο. Θα είναι απίστευτο!
Οι Έλληνες της κρίσης, τι νομίζετε πως μπορούν
να πάρουν από ένα καλό βιβλίο;
Το βιβλίο είναι ο καλύτερος φίλος. Πάντα δίπλα μας, πάντα έτοιμο να μας
πλημμυρίσει αισιοδοξία, να μας προτρέψει να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας
και τους γύρω μας. Το βιβλίο, το σωστό βιβλίο είναι εκείνο που θα μας βοηθήσει
να μη «σκοτώσουμε» ποτέ το μικρό παιδί που κλείνουμε μέσα μας. Το παιδί που
χαίρεται τη ζωή, που γελάει, κλαίει, θυμώνει, απολαμβάνει το κάθε τι.
Μέσα από ένα
καλό βιβλίο θα ανακαλύψουμε το πραγματικό νόημα της ευτυχίας, ακόμα και χαρά
της προσφοράς… Θα μας χαρίσει χαμόγελα καρδιάς, θα μας στηρίξει για να τα
καταφέρουμε να αντικρίζουμε τον κόσμο με ένα καθάριο βλέμμα, παρά τις
καθημερινές μας δυσκολίες.
Άλλη χαρά δεν
είναι πιο μεγάλη, από τη χαρά να δίνεις, όπως λέει ο Γιάννης Ρίτσος. Κι αυτό το
ξέρει ο συγγραφέας που προσφέρει στους αναγνώστες του, ο συγγραφέας που δεν
πρέπει να μαζεύει τα σύνεργα του,
αν δεν είναι σίγουρος πως δεν έχει ακουμπήσει έστω κι ένα λιθαράκι, για να
χτιστεί πάνω στην άβυσσο ένα νησί… Όπως τονίζει
ο λατρεμένος μου, ο Νίκος Καζαντζάκης.
Τα «Δυο φιλιά για την Αμέλια» θα μπορούσε να γίνει
τηλεοπτική σειρά. Είστε υποθέτω υπέρ της μεταφοράς βιβλίων σας στην μικρή
οθόνη…
Βρίσκεται ήδη
στα σκαριά για να μεταφερθεί στη μικρή οθόνη το μυθιστόρημά μου, «Στην αγκαλιά
του ήλιου». Κι είναι απίστευτο για έναν συγγραφέα να βλέπει να ζωντανεύουν οι
ήρωές του στην μικρή ή τη μεγάλη οθόνη. Είναι όνειρο ζωής! Είμαι ενθουσιασμένη
με τη μεταφορά του βιβλίου μου, «Δίδυμα Φεγγάρια» στην τηλεόραση. Είμαι τόσο
ευτυχισμένη που το βλέπουν ενάμιση εκατομμύριο τηλεθεατές. Και φυσικά εύχομαι
να γίνει τηλεοπτική σειρά ή ακόμα και ταινία το καινούργιο μυθιστόρημά μου και
να είναι κι αυτό τυχερό να το αγκαλιάσουν τόσο ικανοί και παθιασμένοι
παραγωγοί, σκηνοθέτες και ηθοποιοί!
Ποιοι είναι οι
πιο αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο αγαπημένος μου
συγγραφέας και φιλόσοφος μαζί, είναι ο Νίκος Καζαντζάκης. Με έχει επηρεάσει
απίστευτα. Λατρεύω κάθε του βιβλίο, κάθε
πρότασή του.
Νομίζω πως είναι
μοναδικός, αναντικατάστατος. Πολλές φορές χώνομαι στις φράσεις του για να
ανασάνω, για να πάρω κουράγιο. Και ζω στ’ αλήθεια όπως με προέτρεψε εκείνος. Με
τα δικά μου πινέλα και τα χρώματα ζωγραφίζω τον παράδεισο μου και μπαίνω μέσα.
Δεν έχει
επηρεάσει μονάχα το έργο μου, αλλά την ίδια τη ζωή μου…
Ένας άνθρωπος που γράφει συνέχεια ιστορίες στο
χαρτί, μπορεί εύκολα μετά να επιστρέψει στην πραγματική ζωή του;
Κάθε στιγμή
σκέφτομαι τους ήρωές μου, πραγματικούς ή φανταστικούς. Κάθε στιγμή μεταμορφώνομαι, γίνομαι εγώ η
ηρωίδα του βιβλίου, για να την καταλάβω καλύτερα, για να τη νιώσω ως το μεδούλι
της καρδιάς μου. Κι ύστερα ξαναγίνομαι η Ρένα. Μια Ρένα πιο έμπειρη, πιο
γεμάτη, πιο ευτυχισμένη.
Επιστρέφω
πανεύκολα στην πραγματική μου ζωή!
Υπάρχει κάποιο βιβλίο σας που να ξεχωρίζετε για κάποιους, δικούς σας, λόγους;
Όλα τα
μυθιστορήματα μου τα αγαπώ, όλες μου τις ηρωίδες. Γιατί στ’ αλήθεια προσπαθώ να
χαρτογραφήσω την ψυχή τους, την ίδια την προσωπικότητά τους. Από τα πρώτα
παιδικά τους χρόνια πάνω στα οποία χτίζεται η ίδια η ύπαρξή μας, οι
διαπροσωπικές μας σχέσεις, τα χρόνια που επιλέγουμε τον δρόμο τον οποίο θα
ακολουθήσουμε στη ζωή μας.
Κι από τις
ηρωίδες μου, πιο πολύ θα έλεγα πως αγαπώ την Ελίνα από το «Αγαπώ θα πει
χάνομαι», ένα κορίτσι με ειδικές ανάγκες που λάτρεψαν οι αναγνώστες μου, τη Μελίνα
από το «Κόκκινο κοράλλι», η οποία μέχρι τα πέντε της χρόνια ζει τη δική μου τη
ζωή, αλλά και την Αμέλια την πολυαγαπημένη μου Αμέλια, στο καινούριο
μυθιστόρημά μου, «Δυο Φιλιά για την Αμέλια». Γιατί κατάφερε να συλλαβίσει την
αγάπη, να τη μεταδώσει σε όλους γύρω της, παρά τα δύσκολα παιδικά της χρόνια.
Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτή την εποχή;
Διαβάζω πολύ, διαβάζω
συνέχεια. Αγαπώ πολλούς Έλληνες και ξένους συγγραφείς, ιδιαίτερα εκείνους που
καταθέτουν την ψυχή τους. Αυτό το διάστημα διαβάζω «Το βλέμμα της αγάπης», της
Σάρας Τζίο.
Υποθέτω πως η επόμενη ιστορία σας υπάρχει ήδη. Τι να περιμένουμε;
Το περασμένο
καλοκαίρι σε ένα από νησιά του Αιγαίου, εντυπωσιάστηκα από ένα
πολυτελέστατο γιοτ που άραξε στο λιμάνι
κι έκανε τα βλέμματα όλων να στραφούν πάνω του. Δίπλα στο γιοτ, στην προκυμαία,
έπαιζαν ξυπόλητα παιδάκια, παιδιά προσφύγων…
Κι αυτό ήταν!
Βούτηξα στο
καινούργιο μυθιστόρημά μου, αυτό που εύχομαι να βρίσκεται στην αγκαλιά των
αναγνωστών μου τον Μάιο του 2017. Ένα
μυθιστόρημα που εύχομαι να κόψει ανάσες!
Τι είναι ευτυχία
για εσάς;
Ευτυχία είναι η
αγάπη και η φροντίδα στα μάτια μιας μάνας, η αίσθηση πως αποτελείς μέλος μιας
οικογένειας, τα δώρα της γης που ετοιμάζεσαι να γευτείς και τόσα, τόσα πολλά.
Είναι κι ένα συναίσθημα τόσο δυνατό που χώνεται σε κάθε κύτταρό σου, έτοιμο να
σε παρασύρει στο πέρασμά του. Ένα συναίσθημα που οι άνθρωποι ονόμασαν «έρωτα».
Ευτυχία είναι
δυο χέρια που σε αγκαλιάζουν, η μυρωδιά ενός μωρού, το χάδι του ήλιου, ένα
ποτήρι κόκκινο κρασί, μικρές, μικρούτσικες στιγμές ζωής.
Η ευτυχία είναι
άυλη. Η ευτυχία είναι τόσο, μα τόσο ευαίσθητη.
Και φευγαλέα.
Και κλαψιάρα. Γιατί ορμάει στα συναισθήματά σου και τα απογειώνει. Γιατί δε σε
αφήνει να μιλήσεις.
Μόνο να κλάψεις…
Κρατάει χρόνια η
συνεργασία σας με τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Πείτε μου για αυτή τη σχέση που έχετε…
Μετά
από τόσα χρόνια, τόσα βιβλία, έχω συνεργαστεί με όλους σχεδόν τους Έλληνες
εκδότες. Θεωρώ όμως τον εαυτό μου τυχερό, γιατί το 2010, τα συγγραφικά βήματά
μου με οδήγησαν στις εκδόσεις Ψυχογιός. Στ’ αλήθεια είναι ένας απίστευτος
άνθρωπος ο κύριος Θάνος Ψυχογιός. Άνθρωπος με Α κεφαλαίο. Είναι δοτικός,
συνεργάσιμος, τρυφερός, λατρεύει τη δουλειά του. Οι εκδόσεις Ψυχογιός είναι από τους λίγους εκδοτικούς οίκους στην
Ελλάδα που σέβονται πραγματικά τους αναγνώστες τους, όσο και τους συγγραφείς
τους. Μέσα σε αυτή την εκδοτική οικογένεια ένιωσα ασφάλεια, θαλπωρή,
ενθάρρυνση. Συναισθήματα πολύτιμα για κάθε άνθρωπο, για κάθε συγγραφέα. Κάθε
φορά που γράφω, κάθε φορά που καταθέτω την ψυχή μου μέσα στα μυθιστορήματα μου,
ξέρω πως οι εκδόσεις Ψυχογιός θα αγκαλιάσουν
το βιβλίο μου, λες και είναι μωρό. Θα το μεγαλώσουν και θα το θεριεύσουν στον
κόρφο τους.
Υπάρχει κάτι που
θα λέγατε στους αναγνώστες των βιβλίων σας, και ειδικά σε αυτούς που θα
διαβάσουν τα «Δυο φιλιά για την Αμέλια»;
Όσοι φίλοι αναγνώστες μου
διαβάσουν τα «Δυο φιλιά για την Αμέλια» εύχομαι να συνειδητοποιήσουν τι
σημαίνει αγαπώ πραγματικά τον εαυτό μου, αλλά και τι σημαίνει αγαπώ λανθασμένα
τον εαυτό μου.
Να γίνουν κοινωνοί στο
σπουδαίο μάθημα, το Μάθημα της
Πεταλούδας, του Νίκου Καζαντζάκη. Για να μάθουν να ανοίγουν τις φτερούγες τους
με αργό ρυθμό, να είναι ταπεινοί, να αποδεσμευτούν από το «εγώ», από τα
αδιέξοδα της ζωής, τις ματαιότητες.
Είναι απίστευτα γοητευτική η
πτήση της ζωής μας. Δεν πρέπει όμως να πετάμε πολύ ψηλά. Το κερί από τα φτερά
μας, θα λιώσει από τη ζέστη του ήλιου. Δεν πρέπει όμως να πετάμε πολύ χαμηλά.
Τα φτερά μας θα λυθούν από την υγρασία της θάλασσας.
Εύχομαι να βουτήξουν με
λαχτάρα οι αναγνώστες φίλοι μου στα «Δυο φιλιά για την Αμέλια» ένα μυθιστόρημα
που υμνεί την αγάπη, να γοητευτούν από την ίδια την αντανάκλασή της.
Στην ψυχή τους.
Σας
ευχαριστώ πολύ…
Εγώ
σας ευχαριστώ! Τιμή μου και απέραντη χαρά μου να απαντήσω στις τόσο τρυφερές
ερωτήσεις σας!
Συνέντευξη στον Γιώργο Σταυρακίδη
(g.stavrakidis@gmail.com)
ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΪΡΗ
Η ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΪΡΗ γεννήθηκε στην Αθήνα, μέσα
στα βιβλία. Είναι κόρη του Νικόλαου Ρώσση, των ομώνυμων εκδόσεων, ενώ παππούς
της ήταν ο επιφανής φιλόλογος και συγγραφέας Ιωάννης Θ. Ρώσσης. Αποφοίτησε από
το Αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων Αγίας Παρασκευής, τη Σχολή Νηπιαγωγών Αθηνών και
το Lοndon Montessori Centre. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός για δεκαέξι χρόνια, αλλά
και ως υπεύθυνη έκδοσης σε πολλούς εκδοτικούς οίκους. Έχει γράψει 10
μυθιστορήματα για ενηλίκους, πάνω από 150 παιδικά βιβλία, δικά της και
διασκευές, και έχει μεταφράσει 1500 βιβλία παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας.
Για την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία και το μεταφραστικό της έργο, έχει
τιμηθεί δύο φορές με τον Έπαινο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και με
το Bραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας. Το 2002 το όνομά
της ανεγράφη στον Τιμητικό Πίνακα της IBBY (INTERNATIONAL BOARD ON BOOKS FOR
YOUNG PEOPLE). To 2015 της απενεμήθη το Βραβείο Λογοτεχνίας από τον Όμιλο
Γυναικών Πειραιά «Εξάλειπτρον» για το συγγραφικό της έργο, σε συνδυασμό με τη
μεγάλη απήχησή του και τη διαδραστική της σχέση με τους αναγνώστες της, καθώς
και το βραβείο κοινού των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία Ο ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟΣ
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ, για το μυθιστόρημά της, «Δίδυμα Φεγγάρια». Έχει εμφανιστεί σε
πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Όλα τα βιβλία της, ενηλίκων και
παιδικά, κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Είναι παντρεμένη και έχει δύο
παιδιά.
Δημοσίευση σχολίου