Προσεύχομαι για τους 50 gay νεκρούς στην Αμερική, προσεύχομαι για τον δολοφονημένο 14χρονο στη Θεσσαλονίκη, για τα επεισόδια από φανατισμένους στην γιορτή ποδοσφαίρου της Γαλλίας (και κάθε ποδοσφαιρικού αγώνα), για τη βία που ξυπνάει κάθε μέρα και παρασέρνει ο,τι έχει μείνει από ένα είδος που του αρέσει να μιλάει για ανθρωπιά και αγάπη (το σύνθημα "αγάπη μόνο" που χασκογελώντας λένε όλα τα παιδάκια τον τελευταίο καιρό, υποθέτω πως γίνεται κομμάτια στη θέα οτιδήποτε διαφορετικού που θα περάσει μπρος τους και θα θίξει ένα από τα στερεότυπα τους).
Ξέρετε κάτι;... Είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε την πραγματική αγάπη και τις ανάγκες των ανθρώπων... είμαστε ανίκανοι να δεχτούμε τη ζωή του άλλου χωρίς να τη κρίνουμε και χωρίς να παρέμβουμε με τον πιο αισχρό και μοναδικό μας τρόπο... μιλάω για ανθρώπους... και οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουν αισθήματα αγάπης (όχι επιλεκτικής όμως, ουσιαστικής και φιλικής προς κάθε ανυπεράσπιστο που ζει στον κόσμο μας). Και μας λέω ανίκανους, όχι επειδή δε μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι, αλλά επειδή τελικά προσπαθούμε καθημερινά να γινόμαστε χειρότεροι... και τα αποτελέσματα δείχνουν πως τα καταφέρνουμε!
Τα λόγια είναι πανεύκολο να μεταφραστούν όπως ταιριάζουν στον καθένα, τα αισθήματα όμως θα είναι πάντα φανερά... και θα κάνουν καλό ή κακό.
Και τελικά, σκέφτομαι πως οι προσευχές δεν καταφέρνουν τίποτα, εμείς οι ίδιοι μπορούμε να καταφέρουμε να ενώσουμε ζωές και ευτυχίες...
δεν προσεύχομαι άλλο, ο κόσμος δε μπορεί να σωθεί έτσι... προσπαθώ να φτιάξω έναν αλλιώτικο, όμορφο κόσμο με σεβασμό στη ζωή, χωρίς βία, προκαταλήψεις, φανατισμούς και "μαγκιά"... ελπίζω μια μέρα να τον βρω μπροστά μου!
γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης
(g.stavrakidis@gmail.com)
Δημοσίευση σχολίου