Τελικά ο «Νοτιάς» φύσηξε και αυτό που άφησε,
είναι μια γλύκα, μια νοσταλγία και φωτογραφίες που φέρανε πίσω μια άλλη Ελλάδα,
μια πιο αθώα και όμορφη εποχή που της έμελε να γίνει η αρχή της πιο
καταστροφικής κρίσης αυτής της χώρας.
Η καινούρια ταινία
του Τάσου Μπουλμέτη ξεκίνησε το
ταξίδι της αυτή την εβδομάδα (και στον κινηματογράφο της πόλης μας) και μέσα
από την ιστορία της ενηλικίωσης του μικρού Σταύρου (δεκαετίες ’60, ’70 και ’80)
και τους έρωτες του, είδαμε παλιά αντικείμενα, παλιές συνήθειες και μυρωδιές
που οι παλιότεροι έχουμε έντονες, ακόμα κι αν έχουν χαθεί στο πέρασμα του
χρόνου. Δεκατρία χρόνια μετά την «Πολίτικη Κουζίνα» ο σκηνοθέτης της επιστρέφει
με μια ταινία που βάζει σε πρώτο πλάνο την ιστορία και την σχέση αυτής με τον
άνθρωπο και τους μύθους, μπλέκοντας τα γλυκόπικρα κοινά των δύο ταινιών με
καινούρια στοιχεία και μια πραγματικότητα που κάπου την ξέρεις, κάπου σου
φαίνεται οικία και πιο ρεαλιστική, ίσως, από την ίδια τη ζωή…
Όμορφες ερμηνείες από
νέους και μεγάλους ηθοποιούς (από τον ανερχόμενο Γιάννη Νιάρρο και τον σπουδαίο
Θέμη Πάνου, στο ρόλο του φωτογράφου, μέχρι τη σκηνή της Ζωζώς Σαπουντζάκη, που ίσως να είναι ό,τι καλύτερο έχει ερμηνεύσει
κινηματογραφικά…), υπέροχη σκηνοθεσία και ονειρική μουσική (Η Ευανθία Ρεμπούτσικα συνεργάζεται και σε
αυτή τη ταινία με τον Μπουλμέτη) συνθέτουν μια από τις πιο ειλικρινείς ταινίες
της χρονιάς (και ίσως και του ελληνικού κινηματογράφου)…
Λίγο με γλύκα, λίγο με
λύπη για όσα γίνανε εκείνα τα χρόνια (και όσα χάθηκαν) και με έναν γαλανόλευκο
φακό (μάλλον ευρυγώνιο…)
γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΙΔΗΣ
(g.stavrakidis@gmail.com)
απο την στήλη "ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ" | εφημερίδα "Σερραϊκό Θάρρος"
Δημοσίευση σχολίου